Thursday, September 6, 2018

Վիլյամ Սարոյան «Մեքսիկացին». Էսսե


Վիլիամ Սարոյանը հայ ամենանշանավոր գորողներից է: Գրողի ձևավորման մեջ մեծ դեր ունի ինքնակրթությունը, ամերիկյան ու համաշխարհային գրականությունը և մեր՝ հայերիս ազգային ինքնատիպությունը։ Նա գրել է փոքր պատմություններ, դրանցից մեկը «Մեքսիկացին» է: Պատմվածքը համառ մեքսիկացու մասին է, ով ամեն գնով աշխատանք է փնտրում իր ընտանիքը պահելու համար: Հերոսներից յուրաքանչուրը ինքնատիպ է, յուրօրինակ:

Հոգու խորքում մենք՝ բոլորս, Ուրիշ ենք...



Միասին ապրել ուզում են բոլորը, բայց արդյո՞ք դա հնարավոր է: Ամեն երկիր, ամեն ազգ ունի իր կարելիները ու չիկարելիները, իսկ ապրելով միասին մենք պետք է բոլորս համակերպվենք և հանդուրժենք մեզ համար տարօրինակ երևույթները: Բայց չէ՞ որ ամեն ինչ, վաղ թե ուշ, ավարտ է ունենում: Մարդը շահամոլ և եսասեր արարած է: Դրա պատճառով Երկրում երբեք խաղաղություն չի լինի: Եթե լինի էլ երկար չի տևի: Մեկը անպայման ավելին կուզի. ավելի շատ հող, ավելի շատ իշխանություն: Այդպիսին ենք մենք՝ մարդիկ՝ շահամոլ, եսասեր, ինքնահավան ու իշխանության ծարավ: Մենք մեզնից հեռացնում ենք նրանց, ովքեր տարբերվում են մեզանից, ովքեր Ուրիշ են: Կամ ավելի ճիշտ՝ Յուրօրինակ:

Wednesday, August 29, 2018

Յոթ օր ուրիշ աշխարհում


Արդեն երկու օր է ինչ Անակլիան մեր առջև փակեց դռները` խոստանալով կրկին բացել: Այդ յոթ օրը այնքան արագ անցավ՝ նույնիսկ չզգացի: Երբ ճանապարհը նոր էինք սկսում, ոչ մեկ չգիտեր՝ ինչ կինի հետո, բայց մի բան գիտեինք՝ անմոռանալի էր լինելու: Երկար ճանապարհից հետո՝ մենք արդեն Անակլիայում էինք:  «Ապագայի» ճանբարը Վրաստանի Անակլիա քաղաքում էր՝ Սև ծովի ափին: Այն մեզ գերեց իր յուրահատուկ բնությամբ: Շուրջբոլորը միայն կանաչ էր, ճանբարին միացված էր Սև ծովը, որն ավելի էր գեղեցկացնում տեսարանը:  Անակլիայի «Ապագայի» միջազգային ճամբարին մասնակցում էին տասներկու երկրի քսանհինգ հոգանոց խմբեր: Բայց դե հիմանականում շուրջբոլորը միայն վրացիներ էին:

Wednesday, August 1, 2018

Նորից Գյումրի, նորից Խազեր…

Գյումրի գնալը մեզ՝ Խազերիս համար նորություն չէ: Ըստ ավանդույթի՝ ութից տաս պակաս, բոլորս կայաանում ենք: Նորից գնում ենք Գյումրի ՝ երգուսուցման: Ծիծաղելով, ասել-խոսելով հասանք Գյումրի: Կայարանում սպասում էր Խազը՝ Անին, իսկ կայարանից դուրս մեզ դիմավորեց՝ արդեն հարազատ դարձած, Գյումրին: Ինչ խոսք, Գյումրին արդեն հարազատ է դարձել, նույնիսկ մարդիկ են ծանոթ դարձել: Այս անգամ մնացինք «Հիմնադիր Խորհրդարանում»:

Sunday, June 3, 2018

Տաս տարվա ընթացքում կանհետանա մասնագիտությունների 15%...

Ուսումնասիրություների արդյունքները ցույց են տվել, որ տասը տարվա ընթացքում կանհետանան հիմա օգտագործվող մասնագիտությունի 12-ից 15%-ը: Ձեր երեխաները չեն հասցնի մեծանալ, ավարտել դպրոցը և արդեն չի լինի սովորական մասնագիտություննների 12-ից 15%-ը: Մենք դժվարությամբ ենք պատկերացնում կյանքը քսան տարի հետ, երբ կմեծանան մեր երեխաները: Ժամանակակից աշխարհը զարգանում է շատ արագ: Բոլորն են հիշում ինչպես ունեցան իրանց առաջին համակարգիչը,  բջջային հեռախոսը: Բայց մեր սրահում արդեն կան մարդիկ, ովքեր չեն հիշում իրենց կյանքը մինչ այդ, չեն պատկերացնում՝ ինչպե՞ս կարող էին չլինել: Դուք երբևէ ձեզ հարց տվե՞լ եք՝ ինչու՞  հաճախ շատ սրասյուժետային սերիալների գործողությունները տեղի են ունենում ոչ ժամանակակից աշխարհում, այլ գոնե ութսունական թվականներին: Շատ պարզ է. Եթե պատկերացնում ենք, որ հերոսները ունեն բջջային հեռախոսներ, սրասյուժետության խնդիրը կբարդանա:

Դավոյենց Առաքելը

Օրանջիայի ձորակում ամեն գարնան մասրենիներն են ծաղկում, բացվում են վայրի վարդերը՝ դեղին, սպիտակ։ Երբ գարուն է լինում, տաքանում են Օրանջիայի քարերը և խլեզները, փորի մաշկը դեղին, պառկում են տաք քարերի վրա, լեզուները հանում: Այն ժամանակ, երբ շեն էր Մանասի խրճիթը, Օրանջիայի ձորակում մասրենիներ չկային, տան պատերի վրայով երկչոտ խլեզներ չէին վազվզում, վայրի վարդերի տեղ բոստանամ վարունգն էր ծաղկում։ Մի բարակ արահետ Օրանջիայի ձորակը միացնում էր գյուղի հետ։ Այժմ այդ արահետն էլ չկա։
Մանաս, ինչու՞ տունդ Օրանջիայում շինեցիր, չգիտեի՞ր, որ Դավոյենց Առաքելն էլ աչք ուներ դրած ձորակին, ուր ձյունն ավելի շատ է հալվում, և ձյունի տակից կանաչը ծլում։

Նադեր Էբրահիմի «Փոքրիկ սիրտս ո՞ւմ նվիրեմ». Վերլուծություն


Նադեր Էբրահիմիի «Փոքրիկ սիրտս ո՞ւմ նվիրեմ» ստեղծագործությունը ինձ շատ դուր եկավ: Կարդալուց բարություն զգացի, նրբություն և հանգստություն: Երբեմն ես էլ եմ ինձ հարց տալիս «Սիրտս ու՞մ նվիրեմ»: Ամեն անգամ տարբեր մարդկանց այնտեղ տեղավորելուց հետո տեսնում եմ, որ էլի տեղ կա: Ամեն ծանոթությունից հետո մտածում եմ, այս մարդը իմ սրտի մեջ տեղ ունի՞,  թե՞՝ ոչ: